عقلا ظاهر است كه احتياج آدمى بخداى تعالى در زمان غنى و وفور اموال بيشتر است از زمان فقر و نادارى زيرا كه در زمان فقر از خداى تعالى آرزوى سلامتى نفس خود دارد و بس و در حال غنى هم آرزوى سلامتى نفس دارد و هم سلامتى مال و مماليك پس درين وقت كثرت مال و استغنا را بخاطر گذرانيدن و از خداى تعالى غافل بودن و سر بطغيان برآوردن از فرط جهالت و غباوتست و بعد ازين حق تعالى بطريق التفات خطاب به انسان مىكند و خبر از عاقبت كار او ميدهد و ميفرمايد كه إِنَّ إِلى رَبِّكَ الرُّجْعى بدرستى كه بسوى پروردگارتست يعنى بسوى جزاى پروردگارتست باز گرديدن همه در آخرت و طاغى در آنجا بجزا و سزاى خود خواهد رسيد . رجعى مثل بشرى مصدر است بمعنى رجوع على بن ابراهيم روايت كرده كه وليد بن مغيره مردم را از اطاعت خداى تعالى و نماز كردن منع ميكرد اين آيت آمد كه : [ سوره العلق ( 96 ) : آيات 9 تا 19 ] أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهى ( 9 ) عَبْداً إِذا صَلَّى ( 10 ) أَ رَأَيْتَ إِنْ كانَ عَلَى الْهُدى ( 11 ) أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوى ( 12 ) أَ رَأَيْتَ إِنْ كَذَّبَ وَ تَوَلَّى ( 13 ) أَ لَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرى ( 14 ) كَلاَّ لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِيَةِ ( 15 ) ناصِيَةٍ كاذِبَةٍ خاطِئَةٍ ( 16 ) فَلْيَدْعُ نادِيَهُ ( 17 ) سَنَدْعُ الزَّبانِيَةَ ( 18 ) كَلاَّ لا تُطِعْهُ وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ ( 19 ) أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهى عَبْداً إِذا صَلَّى آيا مىبينى تو اى محمد آن كس را كه باز مى دارد بندهء مرا چون نماز گذارد يعنى خبر ده مرا شخصى كه اينچنين كارى كند حال او نزد خداى تعالى چه خواهد بود و بچه نوع عذابى و نكالى گرفتار خواهد شد أَ رَأَيْتَ إِنْ كانَ عَلَى الْهُدى آيا ميبينى تو اگر باشد بندهء من بر راه ، راست أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوى يا آنكه امر كند خلايق را به پرهيزگارى يعنى خبر ده مرا كه اينچنين شخصى را منع از امر كردن بتقوى توان كرد و حال مانع او چه خواهد بود و بچه نوع عذابى گرفتار